ترك تحصيل علم عاقل نكند * دل مايل مال غير جاهل نكند دنياست گِل و طالب دنيا همه خر * صاحب خرد آنكه پا در اين گل نكند تبريزى ميرزا احمد تبريزى دانشمندى است مجتهد ، اديبى است فاضل ، به سال 1240 زنده بود ، به فارسى و عربى شعر مىسرود ، پدر ميرزا لطف على امام جمعه تبريزى . تبريزى ميرزا اسماعيل فرزند محمد كريم تبريزى ، ابو الفضل عالم فاضل اديب ، چند سال در كربلا به علوم دينى اشتغال ورزيد ، به حكمت و عرفان تعلق داشت و در سال 1216 مجموعه‌اى مشتمل بر چند رساله از گذشتگان به خط خود در « سجاس » از توابع خمسه نوشت . اين رباعى از او است : يا رب بدلم چراغ عرفانت زن * از نور على بطون فرقانت زن از شورش عشق دلم جراحت گردان * از لطف على دوا و درمانت زن و نيز گويد : يا رب منم آن بندهء با جرم و خطا * هستم ز تو راجى كرم و جود و عطا گر عفو كنى مثل مرا از كرمت * تو ذو الكرم و ذو المنن و ذو الاعطا تبريزى ملا محمد زمان فرزند كلب على تبريزى فاضل اديب با اطلاع از دانشهاى دينى ، شاعر نيكونگارش اوايل قرن دوازدهم ، ترجمهء